Bir makineli tüfeğin kalibresinin üst limitini belirtmek için iki farklı tanımlama kullanılır:

1. 12.7 mm (.50 kalibre)’den büyük kalibreler veya
2. 20 mm.’den büyük kalibreler büyük kalibreli otomatik silahlar genellikle otomatik toplar ÅŸeklindedir. Bunlar arasında her iki isimle anılan ve diÄŸer özelliklere göre deÄŸiÅŸen silahlar da vardır; örneÄŸin yaklaşık 15 mm silahlar, otomatik top veya makineli tüfek olarak düşünülebilir.

Diğer bir etken silah konvansiyonel patlayıcı toplarıdır. Yüksek kalibreli patlayıcı mermi kullanan otomatik silahlar, otomatik toplar veya otomatik bombaatarlardır. Makineli tüfekler yüksek bir kalibreye namlu uzunluğu oranına eğilimlidirler (uzun namluya küçük kalibre).

Ä°ki makineli tüfek devri vardır: Manuel makineli tüfekler devri ve otomatik makineli tüfekler devri. Teknolojik geliÅŸme bir dizi otomatik özelliklerin geliÅŸimini saÄŸladı (zincirleme cephane gibi). Manuel çok atımlı araçların zamanı yüzlerce yıl öncesine dayanır; fakat manuel ve otomatik makineli tüfekler 1800′lerin son yarısına denk gelir. Manuel makineli tüfekler kolla kullanılan krank mekanizması ile çalıştırılırlardı ve kol döndürüldükçe ateÅŸleme ve yeniden yükleme gerçekleÅŸirdi, karşılık olarak otomatik makineli tüfeklerde basit bir tetik mekanizması mevcuttur. Daha birçok önemli fark bulunmasına raÄŸmen en önemli geliÅŸim daha yüksek ateÅŸ oranına izin vermesidir.

Manuel makinalı tüfekler, manuel yaylım ateÅŸi yapan silahlar gibi ilk kez Amerikan İç Savaşı’nda kullanıldı. Mitralyöz ve “coffee gun” manuel ateÅŸlemeli ve doldurma hunisinden mermiler ile beslenen otomatik doldurmalı olarak kullanıldı. Mitralyöz – manuel çalışan dönen makinalı tüfek- 19. yüz yıl sonlarında bir numaralı silah olacaktı, bununla birlikte birçok farklı model deÄŸiÅŸik kullanım açılarıyla üreetildi (Nordenfelt makinalı tüfeÄŸi). Ä°lk otomatik makineli tüfek kayış cephaneli tek namlulu ve otomatik dolumlu geri tepme kullanımlı Maxim tüfeÄŸidir. Bu mermi enerjisi kullanımı ayrıca neredeyse diÄŸer tüm 20. yüzyılın yarı ve tam otomatik silahlarında geliÅŸim yarattı.

Modern otomatik makineli tüfeklerin başlıca iki işleme sistemi gaz işleyişli (yanan barutun gazını hareket çevrimine dönüştürür) ve geri tepme işleyişlidir (mermiyi boşaltımını geri tepme olarak çevrim hareketine dönüştürür). İlk gaz işleyişli makineli tüfek M1985 Colt-Browning makineli tüfeğidir. Diğer (daha küçük) tip dıştan çalıştırılan makineli tüfektir. İnsan gücü veya mermi enerjisinden ziyade, üçüncü bir kaynak (elektrik motoru gibi) kullanılır; bu tipler artık daha özel isimlerle anılmaktadır (minigun, Chaingun). Modern makineli tüfeklerin en yaygın tipi otomatik, geri tepme işleyişli ve kayış beslemeli tiptir. Elektrikli ve mitralyöz tipi makineli tüfekler savaş uçaklarında ve diğer araçlarda yaygındır.

Kaynak: wikipeadia.org

Tags: ateş, ateşi, barut, elektrik, en büyük, gaz, icat, Makina, makine, makineli tüfek, motor, silah, tüfek, uçak, zincir

Etiketler:ateş, ateşi, barut, elektrik, en büyük, gaz, icat, Makina, makine, makineli tüfek, motor, silah, tüfek, uçak, zincir

Lagari Hasan Çelebi (17. yüzyıl), efsaneye göre roketle dikey uçuşu başarıyla gerçekleştirmiş ilk insan olduğu kabul edilen bilgin.

FüzeciliÄŸin atası olan ünlü Türk bilim adamı Lagari Hasan Çelebi^{[not 1]}, 17. yy’ın baÅŸlarında barut dolu haznesi bulunan bir basit hava roketi ile ilk kez havalanmayı baÅŸarmıştır. UçuÅŸ 1633 yılında dönemin Osmanlı padiÅŸahı IV. Murat’ın kızının doÄŸum günü kutlamalarında sergilenmiÅŸtir. Lagari Hasan Çelebi’nin yaklaşık 300 metre kadar havalandığı ve 20 saniye boyunca havada kaldığı ölçülmüştür. Kendisine baÄŸlı bulunan kanatlar sayesinde boÄŸaza oldukça yumuÅŸak bir iniÅŸ yapmıştır. Ä°lk önceleri sultan tarafından da desteklenen Hasan Çelebi, daha sonra ulemânın baskısı ile yargılanmış ve Kırım’a sürgüne^{[not 2]} gönderilmiÅŸtir. Ä°lginçtir ki modern anlamda ilk roket çalışmaları da bugün Kırım’ın içinde bulunduÄŸu Ukrayna’da baÅŸlamıştır.

Kaynak: wikipedia.org

Tags: ataş, barut, bilim, Hasan Çelebi, metre, Mucitler, osmanlı, oyun, roket, Türk, türk mucit

Etiketler:ataş, barut, bilim, Hasan Çelebi, metre, Mucitler, osmanlı, oyun, roket, Türk, türk mucit

Barut, çok hızlı yanan bir maddedir. Yandığında ortaya çıkan gazların basıncı, ateşli silahlarda mermi için itici gücü oluşturur. Barut düşük seviyeli patlayıcılar grubuna girer. Yandığında sesten yavaş bir parlama ortaya çıkar. Bu sayede silahta barutun yanmasından oluşan basınç, mermiyi itecek kadar güç ortaya çıkarırken, namluya da zarar veremez. Fakat kayaların parçalanması gibi uygulamalar için gücü yetersizdir ve bu gibi durumlar için dinamit gibi baruttan daha güçlü patlayıcılar kullanılır.

Tarihi

Barut bilinen en eski patlayıcı, itekleyici kimyasaldır. Tarihte bilinen ve baruttan bahseden ilk yazı, 850 yılında Çin’de yazılmış bir kitapta geçmektedir.^[1]a ölümsüzlük iksirini bulmaya çalışan bir simyacının yan ürün olarak barutu bulduÄŸunu gösteren kısımlar mevcuttur. Kullandığı maddeler ve yanıcılığından bahsedilmiÅŸtir.

Çinliler barutu silah olarak ilk defa 904 yılında patlayıcı olarak kullandılar. Adını “uçan ateÅŸ” koymuÅŸlardı. Ardından barut bombalarını mancınıklarda da kullanmaya baÅŸladılar. Barutun kayıtlı ilk itici güç olarak kullanılması 1132 yılında bambudan yapılmış toplarda kullanılması denemeleridir. Metal boruya sahip topların kullanımı 1268-1279 tarihleri arasında MoÄŸollar ile Song Hanedanlığı arasındaki savaÅŸta görülür.

Barutun Araplar tarafından kullanılması 13. yüzyılda gerçekleşmiştir.

Barutun Avrupa’ya nasıl geldiÄŸi hakkında fazla bir bilgi yoktur. Bazı tarihçiler Ä°pek Yolu yoluyla geldiÄŸine inanmakta, bir grup da, barutun Avrupa’da Çin’den bağımsız olarak icat edildiÄŸini savunmaktadır.

1846 yılında Ä°talya’da Soprero,Ä°sveç’te Schönbein ve Fransa’da Böttger adlı kimyagerler ayrı ayrı çalışarak Nitrogliserin ve Nitroselüloz ( veya pamuk barutu) adı verilen barut çeÅŸidini buldular. bu patlayıcılar olumlu olduÄŸundan, birçok kiÅŸi bunları tekamül ettirmek için çaba sarf etti 1886′da Fransız kimyager Vielle silahlarda kullanılabilen ilk dumansız barutu yaptı.

(Kara barut) Barut ağırlıkça 15 birim potasyum nitrat (bazen yerine sodyum nitrat), 3 birim odun kömürü tozu ve 2 birim kükürtün karışımından oluşur. Bu oran yüzyıllar boyunca değişiklikler göstermiştir. Amaca göre oranı değiştirilebilir. Barut imalinde kullanılan bu üç kimyasal madde kolayca öğütülüp toz haline getirilebilir ve karıştırılır.

Bu suretle yapılan baruta (un barutu) denilmekteydi. Bunun birçok sakıncası bulunmaktaydı. Bu karışım fıçılar içerinde nakledilirken patlama tehlikesi vardı. Ayrıca barutun yapıldığı maddelerin farklı özgül ağırlıkları olduğundan, fıçıda durduğu sürece ayrılarak bozuluyordu. Son olarak da rutubetten etkilenerek topraklaşıyor ve yanma özelliğini kaybediyordu. Bu sorun da yine 1400 yıllarında taneli barut yapılarak çözüldü.Şöyle ki toz haline getirilen üç kimyasal madde alkol ile karıştırılarak sulandırıldı ve sonra basınç ile kurutularak taneler haline getirildi.

Bu tane barutun daha çabuk yandığı ve daha güçlü olduğu görüldü. Bu barut yine de mükemmel değildi.Atış yapıldığı zaman etrafı kesif bir beyaz duman kaplıyor ve birkaç top salvosundan sonra savaş alanı simsiyah oluyordu. Ayrıca tüfeklerde ve toplardan çıkan duman silahların yerini belli ediyordu. Bunlardan başka kara barut namlularda yapışkan bir tortu bırakıyor ve bir süre sonra bu birikintiler yüzünden gülle veya kurşun (ağızdan dolma) silaha sığmaz oluyordu. Atıştan hemen sonra namlu temizlenmezse,bu yapışkan tortunun içindeki kükürt kalıntıları rutubet alarak sülfürik aside dönüşüyor ve namlu içini kemirerek çürütüyordu. Duman ve tortular yüzünden doğan sorunlar başka bir barutun yapılmasını zorunlu kıldı

(Dumansız barut): 1886′da Fransız kimyager Vielle silahlarda kullanılabilen ilk dumansız barutu yaptı.

Nitroselüloz (pamuk barutu): alkolle karıştırılıp hamur haline getirildik den sonra ince şeritler ve taneler halinde kesilerek kurumaya terk edilir.

Karakteristiği ve kullanım alanı [değiştir]

Barutun yanma hızı basınçtan etkilenmediğinden dolayı, patlayıcı özelliği gösterir ama yavaş ayrışmasından dolayı da oldukça güçsüz bir patlayıcı sayılır. Bu özelliğinden dolayı daha çok itici bir güç olarak kullanılması tercih edilmiştir. Yandığında silahın namlusuna zarar veremez ama mermiyi itecek yeterli kuvveti yaratır. Toz taneciklerinin büyüklüğü, barutun yanma hızını belirler. Daha küçük tanecikler, daha fazla yüzey alanı yaratır bu da daha hızlı yanma demektir. Kovan içinde sıkılaştırılması yanma başladığında patlama yaratır. İşaret fişeklerinde de tercih edilir.

Tags: ateş, barut, çinlilerin icatları, edildi, Frans, fransız, gaz, icat, icatlar, keşif, kimya, KİTAP, metal, ne zaman, oyun, ses, silah, sodyum, tüfek, tüm icatlar, uçan, yazı

Etiketler:ateş, barut, çinlilerin icatları, edildi, Frans, fransız, gaz, icat, icatlar, keşif, kimya, KİTAP, metal, ne zaman, oyun, ses, silah, sodyum, tüfek, tüm icatlar, uçan, yazı